grace

Bo trzeba umieć zatracić siebie na pewien czas, jeśli się chcemy czegoś nauczyć od rzeczy, którymi nie jesteśmy.

- Fryderyk Nietzsche

Jest późny wieczór. Wędruję z dala od domu i wsłuchuję się w nostalgiczną ciszę, którą zasiewa zapadająca już noc. Ulegam swojej nasilającej się admiracji dla każdego powiewu wiatru, dla cichnących ptaków, które oddają ostatnie pieśni w uwielbieniu dnia. Zanurzam palce w sierści psa, który opadł zmęczony przy moim boku i na wpół otwartymi oczami spogląda w dal. Za naszymi plecami niespiesznie przepływa woda, szumi kojąco, spływając ze zboczy kamieni. Czuję Nic, ciepłe uniwersum pustki. Właściwie może to nie pustka, a pełnia mojej wewnętrznej złożoności albo kolejna rejterada przed własnym zagubieniem. Spłynęła na mnie bowiem łaska nieodczuwania, która z upływem czasu okazuje się jednak przekleństwem. Nie poznaję siebie, swoich myśli, wypraszam czasem nieokiełznanego Gościa, który pojawia się gdzieś we mnie z argusową listą, którą zapamiętale mi recytuje. 

Mijam bazie kotki, muskam ich delikatną powłokę i wdycham rześkie powietrze. Niemalże czuję jak wszystko wokół rozkwita, rodzi się, jak nowe pąki wyciągają się ku zachodzącemu słońcu. Trawa nabiera soczystych kolorów, a wśród jej przerzedzonej jeszcze struktury dostrzegam ślady sarnich kopytek. Po drugiej stronie brzegu widzę parę wystraszonych szaraków. Dzień się kończy. Nie poganiam czasu, poczekam co przyniesie.

(...) mają też i swoj smętarz, kędy, bliscy śmierci, 

Ptaki składają pióra, czworonogi sierci. 

Niedźwiedź, gdy zjadłszy zęby strawy nie przeżuwa, 

Jeleń zgrzybiały, gdy już ledwie nogi suwa, 

Zając sędziwy, gdy mu już krew w żyłach krzepnie, 

Kruk, gdy już posiwieje, sokół, gdy oślepnie, 

Orzeł, gdy mu dziób stary tak się w kabłąk skrzywi, 

Że zamknięty na wieki już gardła nie żywi, 

Idą na smętarz. Nawet mniejszy zwierz, raniony 

Lub chory, bieży umrzeć w swe ojczyste strony. 

Stąd to w miejscach dostępnych, kędy człowiek gości, 

Nie znajdują się nigdy martwych zwierząt kości.

- Adam Mickiewicz